28-06-10

Het is voorbij, het is gedaan, het is over!

Hoi, ja de titel klinkt niet veel positiever dan je zou denken, maar het is een dubbele titel, die zowel positief als negatief kan opdraaien. En dat zul je wel merken bij het doorlezen van mijn verhaal nu...

 

De zondag is zalig begonnen, weer lekker kunnen uitslapen van onze prinsessen, en gezellig in het zwembad in de tuin geweest tot een uur of 14 toen gingen vrienden bijna arriveren. Het was echt een super dagje, we zijn naar Joy Joy gegaan, maar de drukte en de warmte deden ons terug naar huis drijven... ja die zei 'naar huis' je hoorde de zon dat zeggen. Mij niet gelaten, mijn dochter nog even van het springkasteel laten glijden waar een zwembad in gebouwd was en ze konden glijden in dat lekkere koele (maar door zoveel grut al vuil water) en daarna de papa maar gaan opzoeken die met onze vrienden aan de heel andere kant van de markt stond op ons te wachten. Vond dat niet leuk, maar ja, daar liepen wij met ons twee over de markt! Richting papa, en terug naar huis, en maar duidelijk maken aan haar dat wij later op de avond wel terug gingen komen, als het minder warm was! Akkoord, ze wou dan thuis zwemmen met haar vriendjes! En dat ze in het water hebben gezeten dat hebben we geweten, het was al bijna leeg na zoveel erin springen en maar spetteren en spetteren. Maar plezier hadden ze toch wel hoor, en 's avonds als zij door waren, zijn wij nog met ons 4 (ja een gezin met 2 kindjes) naar Joy Joy terug gegaan, en de meiden hadden nog groot plezier! Minder warm, en minder volk, minder aanschuiven om overal op te kunnen en veel plezier gemaakt, en goed gedanst, en mama mee plezier gemaakt en gepraat met bekende! Heb mij goed gevoeld, dus toen dacht ik: het is voorbij, ik heb geen paniekaanvallen... nu ik ga nog niet te vroeg juichen natuurlijk, is nog een lange weg die voor mij ligt!

En wat je daar ook negatief aan kunt zien? Wel je respecteert een persoon heel hard in zijn moeilijke weg, hij zegt dat hij enorm suf en moe is, en geen kracht heeft om af te spreken, natuurlijk heb je daar alle begrip en respect voor. Tot je ontdekt dat diezelfde persoon wel kan afspreken met iemand anders en dat tot in het holst van de nacht... bizar. Maar ja als ik suf en moe ben, kan ik dat niet joh! Nu heeft die persoon waarvan ik nog paar berichten terug zo positief over was, mij verwijderd uit zijn facebook lijst. Hij respect hebben voor alle mensen, waarom ze dan verwijderen? Nu ja mijn respect voor hem is alvast verdwenen, is hard om te zeggen dat je een terminaal patiënt niet respecteert, maar het zij zo ... je probeert veel te doen en te steunen, en dit krijg je er voor terug? Dus kun je het hier ook zo bekijken, 't is voorbij, het is gedaan 't is over! 

Maar vandaag een nieuwe dag, die voorlopig goed verloopt!

Komt nog wel uitleg over hoor!

15:32 Gepost door Dream Girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gevoel, respect, dag |  Facebook |

27-06-10

Blij, vrolijk, super,

Beste, geachte, lieve allemaal!

Ben ik weer, ja gisteren niet hier geraakt, gisteren was dan ook een super dagje voor mij! Ik had geen aanvallen, geen last, de warmte kon ik is even verdragen. Het ging dus al bij al fantastisch goed! We zijn met het gezin 's morgens samen over de markt gegaan, naar de apotheek en naar de bakker... door die drukte en die warmte. Nu ja, ik was niet alleen, geen wonder dat het lukte (zou je kunnen denken natuurlijk) thuis nog even genoten van het mooie weer. De kinderen in het zwembad en mama in de zon wat proberen te relaxen, tot dochters besloten mama ook in het zwembad hoorde. Dus mama daar ook maar in gegaan, uiteindelijk mama en de dochters met hun drie op een groot deken gaan liggen en genieten van het zonnetje. Maar toen kreeg mama een ingeving, en moest ze toch nog naar de winkel gaan... maar alleen? Die drukte, die warmte, de braderie? Joy Joy, ging het niet wat teveel worden? Oh jee, maar we hebben dus een groot risico genomen, maar ik ben baas over mijn lichaam en ik ben gegaan. Heb me omgekleed en ben vertrokken op mijn gemak te voet, richting markt, en daar was de drukte, veel muziek, veel mensen, en die zon, je kon over de koppen lopen ... maar ik liep daar toch maar tussen in. En wat was dat zalig, maar toen kwam die enorme drukke winkelstraat (the hell street) en daar stond de braderie op straat (nu ja in alle straten hier dus en op de markt ook en nog die joy joy) en die mensen liepen daar heen en weer en toen kreeg ik toch even de kriebels, en gewoon uit veiligheidsgevoel gebeld naar mijn ventje. En even met hem aan de telefoon gebleven dat kalmeert mij, gek en bizar, maar op afstand is hij al een redder voor mij in nood! Aan de kassa heb ik even moeten wachten en dat ging vlot in de winkel, het was er lekker fris :)) en daarna terug in die drukte, in die warmte, in die menigte!!! Oh man zeg, maar ja ik ben toen misschien niet zo goed bezig geweest, maar heb de kortere route genomen waar geen braderie stond, maar ik ga ook geen aanval uitlokken, en daar liep ons Chantal dan op de hoofdweg, richting thuis, langs haar zus, en langs de frituur, met haar zakje in haar handen, net een klein meisje dat pas een lolly heeft gekregen bij de dokter omdat ze flink is geweest! Hehe, klinkt raar maar ik voelde mij super vrolijk, en had een big smile! En laten we zeggen dat ik met een big smile tot thuis ben gelopen!!!

Heb nog gebeld met mijn vriendin, en haar dat gezegd, want zij heeft dit ook, en ze vroeg of ik geen temesta moest nemen, wel neen eigenlijk niet, ik heb deze wel altijd op zak, uit veiligheidsgevoel (ja weeral) maar niet nodig gehad. Ik heb ook altijd mijn zakje bij voor het geval als, want meestal gebeurd zoiets als je het niet bij hebt... toevallig zeker? Wel ze was trots op mij (en nog altijd natuurlijk) ze vindt het echt super van mij dat ik het heb kunnen doen! En om het in haar woorden te verduidelijk voor mensen wat dit niet kennen of moeten doorstaan...

 

Je kunt het vergelijken met blind worden...
Blinden verliezen hun zicht...
Wij verliezen onze vrijheid...

En ik laat mij die vrijheid niet meer afnemen! 
Ik ga ervoor!!! Ik weet dat ik kan genezen, en dat ik het zal kunnen!

Dus lieve mensen, blijven geloven, blijven gaan met die banaan!

 

Groetjes tot de volgende!

 

xxx

13:04 Gepost door Dream Girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: goed gevoel, dag |  Facebook |

25-06-10

Is ik weer ...

Hier ben ik weer... na een bewogen drukke week. 

 

Maandag is dan officieel mijn oudste dochter afgestudeerd als kleuter. Ze heeft haar diploma behaald. Nu mag ze beginnen in de basisschool, naar het 1ste studiejaar. Waar is de tijd dat ik nog in die klas zat, te bibberen van de schrik... of juist niet? Ik herinner mij dat 1ste studiejaar niet meer, maar wel het laatste kleuterklas? Bizar, ja eigenlijk wel ja. Maar om terug te komen op mijn dochter, ze liep daar zo fier als een gieter naar het podium met haar collega kleuters en hun hoeden op, en hun kleren aan (liefst wel natuurlijk) en daar stonden ze. 28 kleuters op rij... klaar om de grote stap te zetten, naar het 1studiejaar, maar laten we nog maar eerst 62 dagen vakantie vieren. Want dat zien we dan ook wel weer volledig zitten natuurlijk... toch wel ja!

Het oudercontact was ook goed meegevallen, ze zit met al haar beste vriendjes terug in de klas, leuk natuurlijk. En ik hoop dat ze nog lang met die vriendjes mag blijven! Want mijn dochter gelukkig zien, maakt mij een gelukkige mama. En een gelukkige mama maakt gelukkigere kindjes. En zo blijft de cirkel draaien natuurlijk...

 

Willen jullie nog iets weten? Ja zeker... of toch niet? Wel mijn week is fabuleus verlopen, ik heb geen aanvallen meer gehad, heb wel dagen plat gelegen van de rugpijn, maar daar kunnen we mee verder. Maar geen paniekaanvallen meer, ben zelfs naar de winkel kunnen gaan alleen, en fietsen, en speeltuin met vriendin. En ook nog op stap geweest met mijn sexy bitch! Ja ik noem hier geen namen hé. Maar ze weet wel wie ze is als ze dit leest! Al bij al was mijn week geslaagd...

Het zwembad staat op, maar ik had zo'n dochters dat erbij bleven staan er gewoon naar keken, van of ze wel mee mochten doen in dat water... of dat het daar gewoon moest blijven staan voor schoonheid. Wel meiden spring erin, speel, lach en gier!!!

En dat hebben we gedaan, na dat ik het voorbeeld gaf, en we hebben plezier gehad! Mijn dochters zijn al schoon gebruind (lang leve spaans bloed langs papa's kant hé) maar mama is nog steeds een gewoon huidje. Niks verschil, beige... niet bruin, niet wit, niet mokka, maar beige... nog lichter... ja zeg, ik heb een teder huidje! En dat moet verzorgd worden hé!

Ik hoop... ik denk... ik voel... neen ik WEET dat ik hier alleen nog maar met goed nieuws ga komen! En dus hoop ik toch dat mijn bezoekers blijven komen!!!

Fijne avond, nacht en weekend!

22:38 Gepost door Dream Girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dag |  Facebook |

18-06-10

Gevecht

Er heerst een gevecht in mij, een gevecht van woede en vreugde! Hoe komt dat? Wel zet je er bij neer en lees het maar...

Ik voel woede omdat ik nog niet eens naar een winkel kan gaan alleen omdat ik dan zo'n raar gevoel krijg dat ik een paniekaanval kan oplopen. Het voelt zo vreemd om te beseffen dat ik niet naar de markt kan gaan wekelijks op zaterdag omdat het daar zo enorm druk is. Het is gewoon rot om geen dingen meer te kunnen doen... 

Ik voel vreugde omdat ik sommige dingen wel kan doen, gelijk naar een drukke cafetaria gaan bij het zwembad en daar iets drinken en blijven zitten zonder het gevoel te hebben van te vluchten. Kijkend naar mijn dochtertje hoe ze zwemles volgt. Ik kan naar school gaan en praten met de mama's van andere kindjes, ik kan wandelen...

Maar waarom kan ik dan niet naar de stad gaan, kan ik niet naar de markt, niet naar de winkel? Waarom moet ik dan steeds weer vluchten? Omdat ik weet diep in mij dat ik daar een aanval heb gekregen, en mijn lichaam waarschuwt mij dan weer is dat ik daar ben, waarom moet die dat nu doen? Laat mij toch gewoon eens even doen...

Altijd maar vluchten, altijd maar doorgaan, altijd maar angst, en toch durven!
De angst in de ogen durven kijken en er voor gaan.

Gisteren specialist geweest, ik moet onder de MRI gaan en een EEG ondergaan. Wat ze wel duidelijk heeft gemaakt is dat de medicatie tot 6 weken nodig kan hebben om echt te werken, eer mijn lichaam door heeft dat het hulp is. Maar ik bekijk het is even positief en blijf is even optimistisch... want ik weet dat ik het kan!!! Ik heb het nogal is overwonnen, dus tegen augustus ga ik weer alles kunnen doen wat ik voor deze terugval heb gedaan, en als ik nu moet medicatie blijven nemen dan doe ik dat, ik schaam mij er niet meer voor! Ik heb paniekaanvallen, en ik ben Dreamie! En dat hoort bij mij, en als medicatie het onder controle houdt dan is het zo maar!

Maar dan heb je daar nog is even dat leuk syndroom van tietze, die houdt mij nu ook nog is goed gezelschap, zo'n druk op mijn borst en longen zeg. Amai, heb het al beter gehad, maar pijnstillers nemen ben ik niet zo meteen voor, maar als het moet dan moet het, en als het echt intraveneus moet toegediend worden om het te kunnen verdragen, dan zal ik het maar aanvaarden, want wil wel nog doorgaan hé.

Maar dan zit je daar ook nog met je PDS (prikkelbaar darm syndroom) en als dat de kop begint op te steken, lig je helemaal plat op de zetel. Dat doet pijn, pijn, pijn!

Maar al bij al, alles in orde! En dus lezen we morgen maar weer een nieuwe dag hé!

22:57 Gepost door Dream Girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: ziek, dag, gevecht |  Facebook |

09-06-10

De titel is er al

Ja ik heb de stap gezet, ik ga een boek schrijven. Mijn leven is nu éénmaal (ja zo jong als ik nog maar ben) niet over rozen gegaan, en dus heb ik zin gekregen om een boek te schrijven. Ik ga hierbij de nodige hulp weliswaar krijgen, en het is nog niet voor dit jaar om uit te brengen. Maar we gaan de stap zetten, de titel is zelfs al klaar... en dat gewoon door een zin die ik zei en een goede vriend mij erop attent maakte dat het best een goede titel was! Deze blijft nog steeds geheim, maar ik ga ervoor, ik ga die grote stap wagen. En als het niet lukt, heb ik het toch maar geprobeerd hé!

Maar bij deze kruip ik rustig mijn bedje in, want heb het nodig!

De pijn is terug, en ga nog even wat lezen in de flair!
En daarna sluiten mijn oogjes vanzelf!

22:47 Gepost door Dream Girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boek, dag |  Facebook |

07-06-10

Doen of niet doen! Dat is de vraag!

Vandaag na mijn iet wat slecht moment is het goed beginnen gaan. En het gaat nog steeds wonderlijk goed. Morgen kan ik eindelijk naar het centrum gaan, en dan zal ik weten van het hoe en het wat. En de complete en volledige behandeling. Maar het engste komt er nog aan, woensdag sta ik er terug alleen voor, zie ik niet meteen zitten, drukte alom, maar we denken er niet aan, en laten het over ons komen hé.

Vandaag wel gemerkt dat uit ons nieuw huisdier haar nest een eitje is gevallen. Er was niets meer aan te verhelpen, het is kapot (het eitje) Maar ja, waarom maakt die duif nu ook een nest op de meest onmogelijke plaats ooit!!?? Nu ja, duiven zijn nu ook niet meteen mijn favorieten beesten, want die natuur hé, ik ging op die bewuste zaterdag wandelen en iemand sprak mij aan, had niet moeten gebeuren denk ik nu, maar tijdens het gesprek voelde ik iets vallen, en ik dacht nog een blad of een noot of iets dergelijks. Maar ja, wat gaat zoiets dergelijks zijn, als bladeren niet zo hard aan voelen en er geen noten aan die bomen groeien en je serieus veel duiven ziet. Ja inderdaad, het was een mooi birdie present voor mij! I hate birdies!!! Brrr!!! En dan gaan ze zich nu nog is even nestelen in mijne zolder en goot... en dan hun nest nog is planten aan de lantaarn die vlak naast mijn raam staat (handig veel licht als je in het holst van de nacht moet opstaan) slimme beesten. 

 

En dan nu de hoofdvraag... een vriendin heeft dit gelezen, en ze heeft gezegd ik kan goed schrijven mijn zinnen vloeien goed ineen, en ik maak er nogal iets grappig van. Maar ook door mijn paniekaanvallen kan ik mensen misschien toch inspireren wat hetzelfde meemaken of moeten doorstaan door een boek te schrijven. Ik een boek schrijven? Dat zie ik nog niet meteen gebeuren, maar daar zullen we zeker eens over nadenken, stel je toch maar eens voor dat het een bestseller wordt? Paniekaanvallen zijn nu nog éénmaal een taboe, want waarom moet een volwassen persoon angstig zijn. Alleen kleine kinderen hebben toch bang van monsters onder het bed? Nu ja, bij ons zijn die monsters wel afschuwelijke groene slijmerige wezens die zich schuil houden in ons en uitbreken op de meest onmogelijke momenten. Hoe ga je daarmee om? Hoe ga je om met iemand wat hier mee te maken heeft? Hoe ga je met een aanval om, welke behandelingen zijn er? Zoveel vragen... maar misschien toch iets om over te denken!

Zal ik het doen of zal ik het niet doen?

22:45 Gepost door Dream Girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boek, dag |  Facebook |

04-06-10

Kan altijd beter

Eerst en vooral, mijn donderdag was goed gestart, ben als een blok in slaap gevallen. Vechten tegen een ziekte waar je te moe voor bent is dus best vermoeiend. Maar de dag is goed verlopen, maar tegen de avond was het weer zover... ik kreeg een zwaar paniekaanval, mijn hartslag was te hoog, mijn adem kreeg ik niet onder controle. En ik werd nogmaals naar spoed overgebracht met de ambulance. Daar intraveneus medicatie toegediend gekregen om mij te kalmeren, maar ik werd nog wilder. Mijn hart sloeg over de 170 slagen, een wonder dat die nog gedaald is. De arts bleef bij mij zitten om mij onder controle te houden, samen met mij mee te ademen. Maar hij vond het wonderlijk dat ik mijn humor en lach nooit verlies. Waarom zou ik? Positief blijven denken dat is wat ik geleerd heb van Bart! En dat zal ik in mijn achterhoofd bewaren.

Maar op spoed heb ik toch zo'n 4u doorgebracht, na 2x intraveneus medicatie te hebben gekregen ging het beter, ik was toch maar 4x flauw gevallen, mijn hartslag was mooi gedaald tot 95 slagen, en op 77 slagen ongeveer mocht ik naar huis. Toen was er geen gevaar meer, en was mijn hyperventilatie verdwenen. Nieuwe medicatie voorgeschreven gekregen, en weer opbouwen. We kunnen niets anders dan door doen hé? En we gaan verder, hoe moeilijk of zwaar het ook mag zijn, je kunt er niet om heen, je moet er door! En we gaan door... 

En vandaag, toch nog even leuk nieuws melden, na het verwijderen van mijn geliefde huisdieren Spin I en Spin II heb ik toch weer een nieuw huisdier gevonden, en deze heeft plaats genomen op mijn zolder... ben eens gaan zien, die heeft daar dus gewoon z'n nestje gebouwd. En er leven kleine vogeltjes in. Op zich geen erg, maar die mag wel mijn isolatie volledig laten... het gedacht alleen al. Hihi schoon hé? De natuur heeft zoveel in petto, je kunt alleen maar genieten... maar zolang die natuur niet tegen werkt, want dat kunnen die ook wel hoor.. maar dat verhaal dat vertel ik morgen dan wel weer!

Mijn twee rugrats liggen in bed na een namiddagje zwemmen, morgen dansschool en zwempartijtje bij vriendjes. En mama kan rusten, mama moet rusten, mama heeft geen keuze, maar mama's mogen niet ziek zijn, maar deze mama mag dat wel, want deze mama is nu éénmaal ziek! Ik plant mij in de zetel met mijn zuurstofmasker bij de hand en mijn medicatie innemen, en wie weet val ik weer als een blok in slaap... tot morgen allemaal!

21:25 Gepost door Dream Girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dag |  Facebook |