18-06-10

Gevecht

Er heerst een gevecht in mij, een gevecht van woede en vreugde! Hoe komt dat? Wel zet je er bij neer en lees het maar...

Ik voel woede omdat ik nog niet eens naar een winkel kan gaan alleen omdat ik dan zo'n raar gevoel krijg dat ik een paniekaanval kan oplopen. Het voelt zo vreemd om te beseffen dat ik niet naar de markt kan gaan wekelijks op zaterdag omdat het daar zo enorm druk is. Het is gewoon rot om geen dingen meer te kunnen doen... 

Ik voel vreugde omdat ik sommige dingen wel kan doen, gelijk naar een drukke cafetaria gaan bij het zwembad en daar iets drinken en blijven zitten zonder het gevoel te hebben van te vluchten. Kijkend naar mijn dochtertje hoe ze zwemles volgt. Ik kan naar school gaan en praten met de mama's van andere kindjes, ik kan wandelen...

Maar waarom kan ik dan niet naar de stad gaan, kan ik niet naar de markt, niet naar de winkel? Waarom moet ik dan steeds weer vluchten? Omdat ik weet diep in mij dat ik daar een aanval heb gekregen, en mijn lichaam waarschuwt mij dan weer is dat ik daar ben, waarom moet die dat nu doen? Laat mij toch gewoon eens even doen...

Altijd maar vluchten, altijd maar doorgaan, altijd maar angst, en toch durven!
De angst in de ogen durven kijken en er voor gaan.

Gisteren specialist geweest, ik moet onder de MRI gaan en een EEG ondergaan. Wat ze wel duidelijk heeft gemaakt is dat de medicatie tot 6 weken nodig kan hebben om echt te werken, eer mijn lichaam door heeft dat het hulp is. Maar ik bekijk het is even positief en blijf is even optimistisch... want ik weet dat ik het kan!!! Ik heb het nogal is overwonnen, dus tegen augustus ga ik weer alles kunnen doen wat ik voor deze terugval heb gedaan, en als ik nu moet medicatie blijven nemen dan doe ik dat, ik schaam mij er niet meer voor! Ik heb paniekaanvallen, en ik ben Dreamie! En dat hoort bij mij, en als medicatie het onder controle houdt dan is het zo maar!

Maar dan heb je daar nog is even dat leuk syndroom van tietze, die houdt mij nu ook nog is goed gezelschap, zo'n druk op mijn borst en longen zeg. Amai, heb het al beter gehad, maar pijnstillers nemen ben ik niet zo meteen voor, maar als het moet dan moet het, en als het echt intraveneus moet toegediend worden om het te kunnen verdragen, dan zal ik het maar aanvaarden, want wil wel nog doorgaan hé.

Maar dan zit je daar ook nog met je PDS (prikkelbaar darm syndroom) en als dat de kop begint op te steken, lig je helemaal plat op de zetel. Dat doet pijn, pijn, pijn!

Maar al bij al, alles in orde! En dus lezen we morgen maar weer een nieuwe dag hé!

22:57 Gepost door Dream Girl in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: ziek, dag, gevecht |  Facebook |

Commentaren

Genoeg om je humeur te verzieken, mijn god, maar weet je, paniek is niet in woorden te verklaren, het is er en het kan verholpen worden, maar dat vergt tijd, iemand met je meenemen naar de stad die je kan vertrouwen? Kan al helpen!

Sterkte, liefs

Gepost door: Danique | 19-06-10

Don't panic...it'll ok soon.
Er over durven praten en verwoorden in je blogs is zeker al een goede stap in je gevecht tegen alle dingen waar je niet om gevraagd hebt.Volhouden en positief denken...en zonder dat je weet zet je weldra de volgende stap naar genezing...1 juli a.s. is het vijf jaar geleden dat er bij mij een kwaadaardige tumor werd verwijderd...men vertelde mij dat het 5 voor 12 was...thans voel ik mij beter dan voorheen...chemo en vooral POSITIEF DENKEN hebben mij er boven op gehaald.

Gepost door: Ben | 19-06-10

hey maatje het is misschien niet altijd goed je gezondheid maar wij vrienden ( hoop dat ik er ondertussen ook bij ben) nemen je niets kwalijk en aanvaarden je zoals je bent en dat is een supertoffe meid en iemand waar we van houden. dikke knuffelsssssssssss xx

Gepost door: ricky | 20-06-10

De commentaren zijn gesloten.